Het instellen van de scherpte in de fotografie
De scherpte is een van de belangrijkste ontwerpmiddelen in de fotografie. Het bepaalt welk detail van het motief in beeld scherpgesteld wordt en hoe duidelijk en nauwkeurig een foto wordt waargenomen. Moderne camera's bieden hiervoor geavanceerde autofocussystemen, maar tegelijkertijd blijven klassieke handmatige focushulpmiddelen een belangrijke rol spelen, vooral in de creatieve, analoge of gespecialiseerde fotografie. In de begintijd van de fotografie gebeurde dit nog op het matglas, daarom was er een zwarte doek aan de achterkant van de camera bevestigd. Zo kon de fotograaf met een loep op het matglas de scherpte controleren.
Basisprincipes van belichtingsmeting
Belichtingsmeting is een fundamentele techniek in de fotografie, ongeacht of er analoog of digitaal wordt gewerkt. Terwijl digitale camera's ondersteuning bieden met histogrammen en directe controle, vereist analoge fotografie een veel bewustere en vooruitziende werkwijze. Fouten zijn niet direct zichtbaar, waardoor een nauwkeurige meting van cruciaal belang is.
Vooral in extreme situaties – bijvoorbeeld bij sterk tegenlicht of een zeer hoog contrast in het onderwerp – is de interne meting van de camera vaak niet voldoende. In dat geval wordt vaak een handbelichtingsmeter gebruikt.
De standaardlens – gedefinieerd door de beeldhoek, niet door de brandpuntsafstand
In de fotografie wordt de standaardlens beschouwd als een van de belangrijkste lenzen die er zijn. Deze lens wordt vaak als ‘natuurlijk’ omschreven, omdat het beeld dat hij weergeeft zeer dicht bij het menselijk gezichtsvermogen ligt. Een belangrijk punt dat echter vaak verkeerd wordt begrepen, is dat een standaardlens niet wordt gedefinieerd door een vaste brandpuntsafstand, maar door zijn beeldhoek.
Maar juist deze menselijke visuele indruk maakt het de perfecte lens voor beginners in de fotografie. Want als je door de zoeker kijkt, vergeet je meestal te controleren of er geen betere locatie is. Met de standaardlens raak je gewend aan de werkwijze van de kunstschilder, waarbij je eerst de scène met het blote oog scant om je motief in scène te zetten.
Lees meer: De standaardlens – gedefinieerd door de beeldhoek, niet door de brandpuntsafstand
Het zonesysteem – controle over licht en toonwaarden in de fotografie
Het zonesysteem – controle over licht en toonwaarden in de fotografie
Het zonesysteem is een fotografisch concept dat is ontwikkeld om de belichting en ontwikkeling zo te regelen dat een motief met alle gewenste toonwaarden wordt weergegeven – van diep zwart tot stralend wit. Het werd in de jaren 1930 ontwikkeld door Ansel Adams en Fred Archer en werd vooral toegepast in de zwart-witfotografie.
De foto's van Ansel Adams uit Yosemite National Park. Bijna niemand weet hoeveel moeite Ansel Adams voor deze foto's heeft gedaan. Hij fotografeerde namelijk nog met een technische camera, die al veel tijd kostte om op te zetten.
Lees meer: Het zonesysteem – controle over licht en toonwaarden in de fotografie
Camera-instellingen in de digitale fotografie – uitgebreid uitgelegd
De digitale fotografie biedt tegenwoordig meer creatieve mogelijkheden dan ooit tevoren. Hoewel moderne camera's met automatische programma's werken, blijven de basisinstellingen van de camera bepalend voor de beeldcompositie en -kwaliteit. Het is vooral belangrijk om het verschil tussen RAW- en JPEG-opnames te begrijpen, omdat dit bepalend is voor welke instellingen al bij het maken van de opname cruciaal zijn en welke later zonder problemen kunnen worden gecorrigeerd.
Lees meer: Camera-instellingen in de digitale fotografie – uitgebreid uitgelegd
